«

»

Ιούλ 21

Εκτύπωσέ το Άρθρο

(χωρίς τίτλο)

Τα παιχνίδια με τις ομαδικές απολύσεις

Του Γιώργου Κράλογλου

Από τον ένα βραχνά στον άλλο. Από τους εργατοπατέρες που εκπροσωπούσαν και εκπροσωπούν πάντα μια μικρή κομματική παρέα (από την οποία και εκλέγονται) στους κοινωνικούς εταίρους που δεν εκπροσωπούν κανένα. Οι κοινωνικοί εταίροι χαϊδεύουν την κυβέρνηση, στις δύσκολες ώρες και των ομαδικών απολύσεων. Αλλά η πραγματική αγορά εργασίας περί άλλων τυρβάζει… Παιχνίδια με την φωτιά που καίνε μόνο τους εργαζόμενους.

Είναι τουλάχιστον αστείοι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να παίξουν στην οικονομία με τους δικούς τους κανόνες και όχι με τους κανόνες της οικονομίας τώρα μάλιστα που τα πάντα τείνουν να βρεθούν εκτός ελέγχου.

Βλέπουμε τον έναν από τους κοινωνικούς εταίρους, το κράτος διά του υπουργείου Εργασίας, να ορθώνει την κόκκινη παντιέρα της επανάστασης και να μπαίνει μπροστάρης στον αγώνα για την προστασία της εργασίας με πάγωμα των απολύσεων και άρνηση στις ομαδικές απολύσεις.

Μέσα στον ορυμαγδό και τη βουή του επαναστάτη κράτους, υπέρμαχου της εργατιάς ενάντια στις ομαδικές απολύσεις των δράκων του μεσονυκτίου με τη μορφή της εργοδοσίας… είναι και τα ψελλίσματα της ΓΣΕΕ που παριστάνει τον κοινωνικό εταίρο από την πλευρά της εργατιάς ενώ ούτε 100-200 από τα 2.000.000 των εργαζομένων ή το 1.500.000 των απολυμένων δεν ξέρουν κατά που πέφτουν τα γραφεία της ΓΣΕΕ.

Και από την άλλη ακούμε κάτι ακαταλαβίστικα από την πλευρά του τρίτου κοινωνικού εταίρου, της εργοδοσίας, να συμπαρίστανται στον πόνο, στην θλίψη και στον σπαραγμό της κυβέρνησης και του υπουργείου Εργασίας παρουσιάζοντας θεωρίες για το πόσο κακό πράγμα είναι οι ομαδικές απολύσεις.

Θέατρο χειρίστης ποιότητας με πρωταγωνιστή το κράτος στο πρόσωπο της κυβέρνησης και κομπάρσους τους άλλους δύο λεγόμενους κοινωνικούς εταίρους που έχουν τους λόγους τους (ο καθένας για λογαριασμό του) να είναι ευχάριστοι στην κυβέρνηση και να τις απαλύνουν τον πόνο της οδύνης της τώρα που πρέπει να απελευθερώσεις τις ομαδικές απολύσεις.

Η υποκρισία ξεκινάει βεβαίως από την κυβέρνηση.

Υπογράφει το τρίτο μνημόνιο που μεταξύ των άλλων πικρών δέχεται και την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων μαζί με τις αγορές ενεργείας, των επαγγελμάτων και ό,τι άλλο έχει μείνει κλειστό.

Και ενώ τα έχει αποδεχθεί, τα έχει υπογράψει και θα τα νομοθετήσει μέχρι να έλθει ο Σεπτέμβριος για να πάρει την επόμενη δόση αρχίζει τα γλοιώδη παιχνίδια με τις κόκκινες γραμμές και το ανάστημα… μπροστά στους εχθρούς – δανειστές που δεν σέβονται το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα.

Ποιος τώρα τα κάνει αυτά; Η κυβέρνηση που κούνησε θετικά το κεφάλι όταν οι θεσμοί έβαλαν στα προαπαιτούμενα και τις ομαδικές απολύσεις.

Και για να πείσει τους δυστυχείς εργαζόμενους ζητάει τους στραβού το δίκιο… από ποιους; Από τους κοινωνικούς εταίρους και ιδίως από τους εκπροσώπους της εργοδοσίας.

Οι οποίοι εκπρόσωποι της εργοδοσίας εκπροσωπούν, όπως και οι εργατοπατέρες, επίσης μια συγκεκριμένη παρέα που βγαίνει και ξαναβγαίνει στις Διοικήσεις των Οργανώσεων, των Επιμελητηρίων και των άλλων φορέων των παραγωγικών τάξεων.

Πρόκειται για τους δογματικούς του είμαστε με το γκουβέρνο και τους γνωστούς για το όπου φυσάει ο άνεμος…

Εκείνους που πολλοί, από την αγορά επίσης, τους κατατάσσουν στους κρατικοδίαιτους οι οποίοι είναι χρήσιμοι ως ευχάριστοι στις κυβερνήσεις και ανταμείβονται με μεγάλες προμήθειες και μεγάλα κρατικά έργα.

Και ενώ εμφανίζεται η εργοδοσία ταυτισμένη με την κυβέρνηση ακούς την πραγματική αγορά, τις επιχειρήσεις που είναι στο κόκκινο, αυτούς που ετοιμάζουν κανόνια και τους άλλους που την βγάζουν δεν την βγάζουν τη χρονιά να λένε «…Εμάς ποιος μας ρώτησε αν θεωρούμε, εδώ που φθάσαμε, αν μπορούμε να κρατήσουμε ανοικτό το εργοστάσιο και το προσωπικό μας; Ποιος τους είπε ότι εμείς δεν αγαπάμε τους εργαζόμενους όταν αναγκαζόμαστε να ζητάμε ελεύθερες απολύσεις για να σώσουμε ότι προλάβουμε;»

Πρόκειται για την φωνή από τις απλές, τις μικρές αν θέλεις, ή τις μεσαίες επιχειρήσεις που λένε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. «…Ζητάμε απελευθέρωση των απολύσεων γιατί δεν αντέχουμε. Εμείς πονάμε πιο πολύ που κλείνουμε και χάνουμε όνειρα ζωής. Μακάρι να τα καταφέρουμε να σταθούμε στο όνειρο που χτίσαμε. Αλλά δεν το βλέπουμε».

Ποιος έχει δίκιο τελικά και ποιός λέει αλήθεια. Οι λεγόμενοι κοινωνικοί εταίροι που εκπροσωπούν τον εαυτό τους ή η πραγματική αγορά που διαμορφώνει συνθήκες προσφοράς και ζήτησης;

Την απάντηση την έχει στα χέρια της μόνο η κυβέρνηση. Και η λύση λέγεται επενδύσεις…, επενδύσεις… επενδύσεις… με κάθε τρόπο και με κάθε ταχύτητα. Ας ανοίξουμε την οικονομία σε αυτούς που ακόμη καλοβλέπουν την Ελλάδα ως ευκαιρία εισόδου στην Ευρώπη. Και ας αφήσουμε την πραγματικά ελεύθερη και όχι κρατικοδίαιτη οικονομία να δώσει απαντήσεις και στα εργασιακά.

george.kraloglou@capital.gr

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: https://okoytsompolis.gr/2320/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>