[metaslider id=41933]

«

»

Δεκ 18

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Η αντιπαράθεση για το Ξενία του Κάστρου της Άρτας

 

 

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Η Άρτα μαραίνεται, αυτό είναι κοινή διαπίστωση. Καλά, ξέρω τι θα πείτε, το έχω ξανακούσει εξάλλου: κάποιος, ή κάποιοι από μακριά, τουρίστες στον τόπο τους θέλουν να κανοναρχίσουν ή έστω να κάνουν τους έξυπνους. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό. Οι ξενιτεμένοι αρτινοί (οι αποκαλούμενοι και ετεροδημότες-προσωπικά ψηφίζω στους Κωστακιούς) ίσως «πονάμε» πιο πολύ,γιατί είμαστε μακριά από τις ρίζες μας… Πρόθεσή μου, λοιπόν, είναι η υπέρβαση των στείρων και σε κάθε περίπτωση αντιπαραγωγικών αντιπαραθέσεων, τόσο μεταξύ «ντόπιων» και «ξενιτεμένων» όσο και μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σχετικά με το ζήτημα του Ξενία, που απλώς σημαίνουν ξόδεμα πολύτιμων δυνάμεων.

Η Άρτα παρακμάζει χειρότερα κι από το 1881, τότε που η απελευθέρωσή της σήμανε και τον ακρωτηριασμό της από τον χρυσοφόρο «μπαξέ» της. Αλλά τότε ήταν η αποκοπή από τον κάμπο, σήμερα από τι, άραγε, είναι; Ας μου επιτραπεί να πω, πως είναι η αποκοπή από τη λογική! Ως εάν το κεντρικό πρόβλημα της πόλης και του νομού να είναι το Ξενία. Κι αυτό όταν τα πορτοκάλια σαπίζουν πάνω στα δέντρα, όταν ο Πτηνοτροφικός Συνεταιρισμός «καρκινοβατεί», όταν άλλες μορφές οικονομίας, όπως ο τουρισμός, δεν αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, όταν τα ΤΕΙ περιβάλλονται από γαϊδουράγκαθα και «μάνες» γεμάτες ψοφίμια, όταν η Σχολή Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής μένει εκτός του πολιτιστικού γίγνεσθαι της πόλης, το οποίο δεν έχει καμία στρατηγική, ειμή μόνο επικοινωνιακούς πομφόλυγες για τον εκάστοτε δήμαρχο και τους πέριξ αυτού παράγοντες και παραγοντίσκους.

Ναι, είναι και το Ξενία του Κάστρου ένα σοβαρό θέμα, αλλά φοβάμαι ότι η αντιπαράθεση περί αυτού κινείται κυρίως στο επίπεδο του «συμβολικού» και συνιστά το άλλοθι της πλήρους ανυπαρξίας πολιτικής στον πολιτισμικό τομέα, δηλαδή τόσο στον πολιτισμό όσο και στην οικονομία. Γιατί αν πραγματικά κοπτόμαστε τόσο για τη σύνδεση του Ξενία με την οικονομία (τουρισμός), τι κάναμε για την αξιοποίηση των άλλων μνημείων; Η Παρηγορήτισσα κινδυνεύει. Το Γεφύρι δεν έχει ένα «περίπτερο» με υλικό που να εξηγεί περί τίνος πρόκειται στους πολυάριθμους επισκέπτες. Δεν μιλάω για το μουσείο Λαογραφίας που αγγίζει τα όρια του «κιτς», γιατί σέβομαι την προσπάθεια των ανθρώπων εκεί, οι οποίοι ως φαίνεται δεν έχουν καμία επιστημονική υποστήριξη. Το ίδιο ισχύει και για το αρχαιολογικό Μουσείο. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν εκδηλώσεις, αλλά αυτές είναι χωρίς στόχους, μη συστηματικές και σε κάθε περίπτωση δεν είναι ενταγμένες σε μία ενιαία στρατηγική, καθώς δεν υπάρχει ένας συντονισμός των αρμόδιων φορέων.

Δεν θέλω να μιλήσω για ναρκισσισμούς, εγωτισμούς, για αγαθές «νοσταλγιοπληξίες», για κομματικές και άλλες αντιλήψεις, δογματισμούς και στερεότυπα, ή ακόμα και συμφέροντα. Δεν θα πω ότι πάσχουμε από υπερβολικό Εαυτό. Θα θεωρήσω ότι όλοι έχουμε αγνές προθέσεις, ότι θέλουμε το καλό του τόπου ώστε επιτέλους να βγει από το πολιτιστικό και οικονομικό του τέλμα. Από αυτή την οπτική προσεγγίζω τα πράγματα, προσδοκώντας στην υπέρβαση των εμμονών και των όποιων ιδεοληψιών μας. Είναι αλήθεια ότι εν προκειμένω υποδηλώνονται δύο αντιτιθέμενες πολιτικές και πολιτιστικές αντιλήψεις, η μία που «θεοποιεί» τον ιδιωτικό τομέα και την πριν (ante) κατάσταση και η άλλη που θεωρεί ότι ο πολιτισμός και η κοινωνική αυτοδιαχείριση μέσω του Δήμου είναι η προοπτική. Και οι δύο αντιλήψεις έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Αλλά στην περίπτωση του Ξενία υπάρχει και ένα άλλο, αντικειμενικό ζήτημα, αυτό της συνύπαρξης με τον αρχαιολογικό χώρο του Κάστρου. Δεν θα αναφερθώ στην ιστορία του «κλεισίματος» του Ξενία και του Κάστρου, ούτε στην ιστορία του δυναμικού κινήματος για το «άνοιγμά» του. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Το ίδιο και η πρόσφατη απόφαση του ΚΑΣ.

Εκείνο που προτείνω, είναι να υπάρξει μία κοινή, παναρτινή διεκδίκηση, μέσω μιας ομάδας υπό την αιγίδα του Δήμου, που θα εκφράζει όλες τις προσεγγίσεις και η οποία με τη βοήθεια επιστημόνων αλλά και του ΚΑΣ καθώς και του ΥΠΠΟ να αναζητήσουν-μελετήσουν όλες τις πιθανές λύσεις. Στη συνέχεια να υπάρξει συναίνεση στη μία και πιο πρόσφορη πρόταση. Αλλά και αν δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σύγκλιση, που θα ήταν το επιθυμητό, να τεθούν οι δύο επικρατέστερες προτάσεις στην κρίση της τοπικής κοινωνίας, να υπάρξει, δηλαδή, ένα Τοπικό Δημοψήφισμα, του οποίου το αποτέλεσμα θα δεσμεύει τους πάντες και θα συνιστά «ισχυρό όπλο» διεκδίκησης έναντι της Πολιτείας.

ΥΓ. Πολύ φοβάμαι ότι η παραπάνω πρόταση δεν θα γίνει δεκτή από κανέναν, καθώς έχουν ήδη βγει τα «μαχαίρια από τα θηκάρια». Κι αυτός ο ιδιότυπος «εμφύλιος» θα μας βυθίσει στο τέλμα ακόμα πιο πολύ…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: https://okoytsompolis.gr/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>